|
چو در کابل این داستان فاش گشت |
|
سر مرزبان پر ز پرخاش گشت |
|
برآشفت و سیندخت را پیش خواند |
|
همه خشم رودابه بر وی براند |
|
بدو گفت کاکنون جزین رای نیست |
|
که با شاه گیتی مرا پای نیست |
|
که آرمت با دخت ناپاک تن |
|
کشم زارتان بر سر انجمن |
|
مگر شاه ایران ازین خشم و کین |
|
برآساید و رام گردد زمین |
|
به مهراب و دستان رسید این سخن |
|
که شاه و سپهبد فگندند بن |
|
خروشان ز کابل همی رفت زال |
|
فروهشته لفج و برآورده یال |
|
همی گفت اگر اژدهای دژم |
|
بیاید که گیتی بسوزد به دم |
|
چو کابلستان را بخواهد بسود |
|
نخستین سر من بباید درود |
|
به پیش پدر شد پر از خون جگر |
|
پر اندیشه دل پر ز گفتار سر |
|
پس آگاهی آمد به شاه بزرگ |
|
ز مهراب و دستان سام سترگ |
|
ز پیوند مهراب وز مهر زال |
|
وزان ناهمالان گشته همال |
|
سخن رفت هر گونه با موبدان |
|
به پیش سرافراز شاه ردان |
|
چنین گفت با بخردان شهریار |
|
که بر ما شود زین دژم روزگار |
|
چو ایران ز چنگال شیر و پلنگ |
|
برون آوریدم به رای و به جنگ |
|
چو آمد ز درگاه مهراب شاد |
|
همی کرد از زال بسیار یاد |
|
گرانمایه سیندخت را خفته دید |
|
رخش پژمریده دل آشفته دید |
|
بپرسید و گفتا چه بودت بگوی |
|
چرا پژمرید آن چو گلبرگ روی |
|
چنین داد پاسخ به مهراب باز |
|
که اندیشه اندر دلم شد دراز |
|
ازین کاخ آباد و این خواسته |
|
وزین تازی اسپان آراسته |
|
میان سپهدار و آن سرو بن |
|
زنی بود گوینده شیرین سخن |
|
پیام آوریدی سوی پهلوان |
|
هم از پهلوان سوی سرو روان |
|
سپهدار دستان مر او را بخواند |
|
سخن هر چه بشنید با او براند |
|
بدو گفت نزدیک رودابه رو |
|
بگویش که ای نیک دل ماه نو |
|
سخن چون زتنگی به سختی رسید |
|
فراخیش را زود بینی کلید |
|
چو برخاست از خواب با موبدان |
|
یکی انجمن کرد با بخردان |
|
گشاد آن سخن بر ستاره شمر |
|
که فرجام این بر چه باشد گذر |
|
دو گوهر چو آب و چو آتش به هم |
|
برآمیخته باشد از بن ستم |
|
همانا که باشد به روز شمار |
|
فریدون و ضحاک را کارزار |
|
از اختر بجوئید و پاسخ دهید |
|
همه کار و کردار فرخ نهید |
٠٨-١٦. چو در کابل این داستان فاش گشت