43.دختر رویاهای من

دختر رویاهای من

برنارد مالامود

پس از آن كه میتكا، دست‌نوشته‌ی رمان غم‌انگیزش را در تهِ دودگرفته‌ی سطل آشغال كهنه‌ی توی حیاط خلوتِ خانه‌ی خانم لوتز سوزانده بود، خانم صاحب‌خانه به هر حیله و ترفندی متوسّل شد تا او را وسوسه كند كه از اتاقش بیرون بیاید؛ و او همان طور كه روی تختش دراز كشیده بود، می‌توانست از صداهای روی كفِ خانه و بوی عطر، متوجّه حضور زنی در ساختمان شود كه آزاد و تنها بود و احتمالاً سال‌ها پیش زن بی‌نظیری بوده؛ امّا او با چرخاندن كلید و حبس كردن خودش در اتاق، مثل یك زندانی، در برابر تمام این وسوسه‌ها مقاومت می‌كرد و فقط پس از نیمه‌های شب برای خریدن بیسكویت و چای یا گاه‌گداری، كمپوت بیرون می‌رفت؛ و زندگی‌اش هقته‌های متمادی به همین منوال بود.

چو اغریرث آمد ز آمل به ری		وزان کارها آگهی یافت کی
بدو گفت کاین چیست کانگیختی		که با شهد حنظل برآمیختی
بفرمودمت کای برادر به کش		که جای خرد نیست و هنگام هش
بدانش نیاید سر جنگجوی		نباید به جنگ اندرون آبروی
سر مرد جنگی خرد نسپرد		که هرگز نیامیخت کین با خرد

به گستهم و طوس آمد این آگهی		که تیره شد آن فر شاهنشهی
به شمشیر تیز آن سر تاجدار		به زاری بریدند و برگشت کار
بکندند موی و شخودند روی		از ایران برآمد یکی های‌وهوی
سر سرکشان گشت پرگرد و خاک		همه دیده پر خون همه جامه چاک
سوی زابلستان نهادند روی		زبان شاه‌گوی و روان شاه‌جوی

سوی شاه ترکان رسید آگهی		کزان نامداران جهان شد تهی
دلش گشت پر آتش از درد و غم		دو رخ را به خون جگر داد نم
برآشفت و گفتا که نوذر کجاست		کزو ویسه خواهد همی کینه خواست
چه چاره است جز خون او ریختن		یکی کینه‌ی نو برانگیختن
به دژخیم فرمود کو را کشان		ببر تا بیاموزد او سرفشان

فرستاده نزدیک دستان رسید		به کردار آتش دلش بردمید
سوی گرد مهراب بنهاد روی		همی تاخت با لشکری جنگجوی
چو مهراب را پای بر جای دید		به سرش اندرون دانش و رای دید
به دل گفت کاکنون ز لشکر چه باک		چه پیشم خزروان چه یک مشت خاک
پس آنگه سوی شهر بنهاد روی		چو آمد به شهر اندرون نامجوی

و دیگر که از شهر ارمان شدند		به کینه سوی زابلستان شدند
شماساس کز پیش جیحون برفت		سوی سیستان روی بنهاد و تفت
خزروان ابا تیغ‌زن سی هزار		ز ترکان بزرگان خنجرگزار
برفتند بیدار تا هیرمند		ابا تیغ و با گرز و بخت بلند
ز بهر پدر زال با سوگ و درد		به گوراب اندر همی دخمه کرد

بشد ویسه سالار توران سپاه		ابا لشکری نامور کینه‌خواه
ازان پیشتر تابه قارن رسید		گرامیش را کشته افگنده دید
دلیران و گردان توران سپاه		بسی نیز با او فگنده به راه
دریده درفش و نگونسار کوس		چو لاله کفن روی چون سندروس
ز ویسه به قارن رسید آگهی		که آمد به پیروزی و فرهی

چو بشنید نوذر که قارن برفت		دمان از پسش روی بنهاد و تفت
همی تاخت کز روز بد بگذرد		سپهرش مگر زیر پی نسپرد
چو افراسیاب آگهی یافت زوی		که سوی بیابان نهادست روی
سپاه انجمن کرد و پویان برفت		چو شیر از پسش روی بنهاد و تفت
چو تنگ اندر آمد بر شهریار		همش تاختن دید و هم کارزار

ازان پس بیاسود لشکر دو روز		سه دیگر چو بفروخت گیتی فروز
نبد شاه را روزگار نبرد		به بیچارگی جنگ بایست کرد
ابا لشکر نوذر افراسیاب		چو دریای جوشان بد و رود آب
خروشیدن آمد ز پرده‌سرای		ابا ناله‌ی کوس و هندی درای
تبیره برآمد ز درگاه شاه		نهادند بر سر ز آهن کلاه

برآسود پس لشکر از هر دو روی		برفتند روز دوم جنگجوی
رده برکشیدند ایرانیان		چنان چون بود ساز جنگ کیان
چو افراسیاب آن سپه را بدید		بزد کوس رویین و صف برکشید
چنان شد ز گرد سواران جهان		که خورشید گفتی شد اندر نهان
دهاده برآمد ز هر دو گروه		بیابان نبود ایچ پیدا ز کوه

سپیده چو از کوه سر برکشید		طلایه به پیش دهستان رسید
میان دو لشکر دو فرسنگ بود		همه ساز و آرایش جنگ بود
یکی ترک بد نام او بارمان		همی خفته را گفت بیدار مان
بیامد سپه را همی بنگرید		سراپرده‌ی شاه نوذر بدید
بشد نزد سالار توران سپاه		نشان داد ازان لشکر و بارگاه

ای نام تو بهترین سرآغاز

چو اغریرث آمد ز آمل به ری

به گستهم و طوس آمد این آگهی

سوی شاه ترکان رسید آگهی

فرستاده نزدیک دستان رسید

و دیگر که از شهر ارمان شدند

بشد ویسه سالار توران سپاه

چو بشنید نوذر که قارن برفت

ازان پس بیاسود لشکر دو روز

برآسود پس لشکر از هر دو روی

سپیده چو از کوه سر برکشید

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

نویسندگان

پیوندها